vrijdag 9 maart 2012
Eerst karaoke, dan pas zaken - NRC Next 9 maart '12:
Met steeds meer Chinese bedrijven die zich vestigen in Nederland wordt het normaler om voor een Chinese baas te werken. Is dat anders dan werken voor een Nederlandse baas in een Nederlands bedrijf? Jazeker.
zondag 4 maart 2012
Hongkong Update
Een recent bezoek aan Hongkong en wat zie je dan:
rijen voor de Hermes en Gucci winkels;
zeven stellen die zich gezamenlijk laten fotograferen in bruidskleding (of 1 stel met 6 bruidsmeisjes);
een stukje Parijs in HK Heritage 1881, opgetuigd met gouden koetsen en fonteinen. Een zitplaats voor een kop koffie in de grote shopping IFC mall was op woensdagmiddag om half 4 onmogelijk: geen plek te vinden, alles vol. En vechten voor een tafeltje in het Mandarin Oriental voor een kopje thee. Of shoppen bij Lane Crawford, waar de luxe schoenen begerig worden bekeken en gekocht door vooral vasteland Chinese vrouwen en een heel klein hoekje is ingericht met schoenen van (slechts) rond de 100 Euro.
Dus ja, zeker booming business. Mijn zakenpartner in HK, Chingmay Jo ontvangt een stijgend aantal tolkopdrachten, uit alle delen van de wereld.
Hongkong is inmiddels ook een hotspot geworden voor kunst. Vasteland-Chinezen komen naar HK om kunst te kopen. De bezoekers aantallen aan de Hongkong Art Fair worden ieder jaar hoger, en de stad ontwikkelt zich als kunst-hub van Azie.
In Hongkong (7,1 miljoen inwoners) wordt de bevolking ouder, rijker en blijft men langer single. In de South China Morning Post van 22 februari '12, een artikel over demografische ontwikkelingen in HK.
- De gemiddelde leeftijd rees van gemiddeld 36,7 jaar in 2001 naar 41,7 jaar in 2011.
- Het gemiddelde maandinkomen rees van HK$18,710 (ca. 1871 Euro) in 2001 naar HK$20,500 in 2011, een groei van 9,6%. Echter het inflatiepercentage overtroefde dat: 12,5%.
- 23% van de huishoudens had een maandelijks inkomen van HK$40,000 of meer. En dat was in 2001 18%.
- Voor elke 1000 vrouwen zijn er 876 mannen.
- Het aantal single-huishoudens ging van 320.000 in 2001 naar 400.000 in 2011.
- 46,8% van de mannen en 38,9% van de vrouwen tussen de 20 - 49 jaar, is nooit getrouwd geweest.
- De prijs voor woonappartementen ging in 10 jaar met 41% omhoog. De gemiddelde huur per maand is HK$7,500.
Gegevens zijn afkomstig van het Census and Statistics Department in HK.
En om een idee te krijgen hoe Hongkongnezen wonen, een filmpje over een klein 30 m2 appartement in Hongkong voorzien van alle comfort: http://www.youtube.com/watch?v=Lg9qnWg9kak
rijen voor de Hermes en Gucci winkels;
zeven stellen die zich gezamenlijk laten fotograferen in bruidskleding (of 1 stel met 6 bruidsmeisjes);
een stukje Parijs in HK Heritage 1881, opgetuigd met gouden koetsen en fonteinen. Een zitplaats voor een kop koffie in de grote shopping IFC mall was op woensdagmiddag om half 4 onmogelijk: geen plek te vinden, alles vol. En vechten voor een tafeltje in het Mandarin Oriental voor een kopje thee. Of shoppen bij Lane Crawford, waar de luxe schoenen begerig worden bekeken en gekocht door vooral vasteland Chinese vrouwen en een heel klein hoekje is ingericht met schoenen van (slechts) rond de 100 Euro.
Dus ja, zeker booming business. Mijn zakenpartner in HK, Chingmay Jo ontvangt een stijgend aantal tolkopdrachten, uit alle delen van de wereld.
In Hongkong (7,1 miljoen inwoners) wordt de bevolking ouder, rijker en blijft men langer single. In de South China Morning Post van 22 februari '12, een artikel over demografische ontwikkelingen in HK.
- De gemiddelde leeftijd rees van gemiddeld 36,7 jaar in 2001 naar 41,7 jaar in 2011.
- Het gemiddelde maandinkomen rees van HK$18,710 (ca. 1871 Euro) in 2001 naar HK$20,500 in 2011, een groei van 9,6%. Echter het inflatiepercentage overtroefde dat: 12,5%.
- 23% van de huishoudens had een maandelijks inkomen van HK$40,000 of meer. En dat was in 2001 18%.
- Voor elke 1000 vrouwen zijn er 876 mannen.
- Het aantal single-huishoudens ging van 320.000 in 2001 naar 400.000 in 2011.
- 46,8% van de mannen en 38,9% van de vrouwen tussen de 20 - 49 jaar, is nooit getrouwd geweest.
- De prijs voor woonappartementen ging in 10 jaar met 41% omhoog. De gemiddelde huur per maand is HK$7,500.
Gegevens zijn afkomstig van het Census and Statistics Department in HK.
En om een idee te krijgen hoe Hongkongnezen wonen, een filmpje over een klein 30 m2 appartement in Hongkong voorzien van alle comfort: http://www.youtube.com/watch?v=Lg9qnWg9kak
maandag 14 november 2011
Hoe kies je de bedrijfsnaam en de merknaam voor je onderneming in China?
Dat is lastiger dan het lijkt. Je kunt daarbij twee kanten op:
1) Chinese karakters kiezen die fonetisch de bestaande naam weergeven en in het Chinees (bijna) niets betekenen. Hiermee wordt het merk of het bedrijf neergezet als buitenlands met als doel een luxe uitstraling creëren. Hilton (Xi er dun) is hier een voorbeeld van, en ook Cadillac (Ka di la ke).
2) Karakters kiezen die een merk (kunnen) worden in China. Een heel sterke is Coca-Cola (Ke kou ke le); de karakters staan letterlijk voor: kunnen, mond (samen: lekker) kunnen, vrolijk/gelukkig. Buitenlandse merken gebruiken karakters die een positieve bijbetekenis hebben. Dit zijn karakters als 'le' en 'xi' (blij, gelukkig), 'li' (sterk, kracht), 'ma' (paard) en 'fu' (geluk, voorspoed). Heineken in het Chinees is Xi li met de betekenis: 'gelukkige/blije kracht'.
Het kiezen van een naam vereist kennis van de karakters en ook van de bijbetekenis die karakters kunnen hebben. Microsoft bijvoorbeeld, had met de zoekmachine Bing in China een heel ongelukkige naam. Karakters die als 'bing' uitgesproken worden betekenen 'ziekte, defect, virus' en dat is voor een computerproduct op zijn minst lastig. De Chinese naam is nu Bi ying dat ongeveer staat voor 'reageren zonder mislukking'.
Meer hierover in het artikel uit de New York Times:
http://www.nytimes.com/2011/11/12/world/asia/picking-brand-names-in-china-is-a-business-itself.html?pagewanted=2&tntemail0=y&_r=1&emc=tnt
Een diapresentatie met de in het Chinees vertaalde namen van grote Nederlandse bedrijven en hun topmannen:
http://www.z24.nl/economie/artikel_198489.z24?service=slideshow&imgID=9
Als u China zakelijk bezoekt, is een in het Chinees (Mandarijn) vertaald visitekaartje bijna een vereiste. Hoe een goede vertaling van uw naam te realiseren, wordt in dit artikel uitgelegd:
http://www.z24.nl/ondernemen/artikel_198299.z24/Topmannen_AEX_hebben_slimme_Chinese_namen.html
Dat is lastiger dan het lijkt. Je kunt daarbij twee kanten op:
1) Chinese karakters kiezen die fonetisch de bestaande naam weergeven en in het Chinees (bijna) niets betekenen. Hiermee wordt het merk of het bedrijf neergezet als buitenlands met als doel een luxe uitstraling creëren. Hilton (Xi er dun) is hier een voorbeeld van, en ook Cadillac (Ka di la ke).
2) Karakters kiezen die een merk (kunnen) worden in China. Een heel sterke is Coca-Cola (Ke kou ke le); de karakters staan letterlijk voor: kunnen, mond (samen: lekker) kunnen, vrolijk/gelukkig. Buitenlandse merken gebruiken karakters die een positieve bijbetekenis hebben. Dit zijn karakters als 'le' en 'xi' (blij, gelukkig), 'li' (sterk, kracht), 'ma' (paard) en 'fu' (geluk, voorspoed). Heineken in het Chinees is Xi li met de betekenis: 'gelukkige/blije kracht'.
Het kiezen van een naam vereist kennis van de karakters en ook van de bijbetekenis die karakters kunnen hebben. Microsoft bijvoorbeeld, had met de zoekmachine Bing in China een heel ongelukkige naam. Karakters die als 'bing' uitgesproken worden betekenen 'ziekte, defect, virus' en dat is voor een computerproduct op zijn minst lastig. De Chinese naam is nu Bi ying dat ongeveer staat voor 'reageren zonder mislukking'.
Meer hierover in het artikel uit de New York Times:
http://www.nytimes.com/2011/11/12/world/asia/picking-brand-names-in-china-is-a-business-itself.html?pagewanted=2&tntemail0=y&_r=1&emc=tnt
Een diapresentatie met de in het Chinees vertaalde namen van grote Nederlandse bedrijven en hun topmannen:
http://www.z24.nl/economie/artikel_198489.z24?service=slideshow&imgID=9
Als u China zakelijk bezoekt, is een in het Chinees (Mandarijn) vertaald visitekaartje bijna een vereiste. Hoe een goede vertaling van uw naam te realiseren, wordt in dit artikel uitgelegd:
http://www.z24.nl/ondernemen/artikel_198299.z24/Topmannen_AEX_hebben_slimme_Chinese_namen.html
donderdag 1 september 2011
Netwerken tijdens de Chinese maaltijd
In China is het onmogelijk om mensen bij elkaar te krijgen zonder dat er van een maaltijd genoten wordt. Eten doe je zowiezo altijd met anderen en met het delen van eten deel je ook vertrouwen. Een geweldige manier van netwerken dus!
Ik organiseer regelmatig Chinese lunches en diners op locatie. Mijn vaste kok bereidt de Chinese gerechten en tijdens de maaltijd vertel ik over de traditionele Chinese manier van voedselbereiding en etenswijzen gebaseerd op het boek "Why the Chinese don't count calories" van L. Clissold. De gerechten worden klaargemaakt volgens de in het boek beschreven 15 wijsheden. Om de Chinese sfeer te versterken, wordt de ruimte aangekleed met Chinese decoraties.
Laat me weten via jbruynzeel@chinpro.net als je er meer over wilt horen. Meer over het boek van L. Clissold in een eerder blog: zie het label 'Eten', rechts onder mijn profiel.
Ik organiseer regelmatig Chinese lunches en diners op locatie. Mijn vaste kok bereidt de Chinese gerechten en tijdens de maaltijd vertel ik over de traditionele Chinese manier van voedselbereiding en etenswijzen gebaseerd op het boek "Why the Chinese don't count calories" van L. Clissold. De gerechten worden klaargemaakt volgens de in het boek beschreven 15 wijsheden. Om de Chinese sfeer te versterken, wordt de ruimte aangekleed met Chinese decoraties.
Laat me weten via jbruynzeel@chinpro.net als je er meer over wilt horen. Meer over het boek van L. Clissold in een eerder blog: zie het label 'Eten', rechts onder mijn profiel.
maandag 15 augustus 2011
Abortus van meisjes: een wijdverspreid gebruik in Azie.
In het artikel in de NRC Weekend/13 augustus 2011 wordt het boek van Mara Hvistendahl besproken: 'Unnatural Selection: Choosing Boys over Girls and the consequences of a World full of Men'.
Met het feit dat het aborteren van meisjes in China veelvuldig wordt toegepast zijn we bekend, echter de reden die de schrijfster vermeldt, was nieuw voor mij. Zij stelt dat traditie een andere rol speelt dan gedacht; het is niet speciaal een plattelandsgewoonte, maar juist in de opkomende, snel moderniserende gebieden zijn het vooral de opgeleide vrouwen die ertoe overgaan. "Het lijkt alsof de sociale controle uit het dorp wordt ingeruild voor een nieuwe statusgevoeligheid in de stad. Er is een flinke drang om te doen zoals de buren het doen, te hebben wat de buren hebben". "Vrouwen in de nieuwe middenklasse beslissen zelf. Abortus is geen te bevechten vrijheid, maar een consumentenkeuze".
In Aziatische landen is abortus van buitenaf ingevoerd door o.a. westerse bevolkingsorganisaties. Dit heeft geresulteerd in het accepteren van abortus als anticonceptie, zoiets als de pil. Het is verbijsterend om te lezen dat het conservatieve Amerika nog maar enige decennia gelden abortus propageerde - zolang die maar in het buitenland plaats vond tenminste. "Er werd in blauwdrukken gedacht. De menselijke maat telde niet. Niet bij de Chinezen, niet bij westerse bevolkingsactivisten."
De Chinese vrouwen die ik ken, willen juist een meisje. Is dat het nieuwe statussymbool van de hoger opgeleide vrouwen?
In de Wall Street Journal wordt het boek ook besproken:
http://online.wsj.com/article/SB10001424052702303657404576361691165631366.html
Met het feit dat het aborteren van meisjes in China veelvuldig wordt toegepast zijn we bekend, echter de reden die de schrijfster vermeldt, was nieuw voor mij. Zij stelt dat traditie een andere rol speelt dan gedacht; het is niet speciaal een plattelandsgewoonte, maar juist in de opkomende, snel moderniserende gebieden zijn het vooral de opgeleide vrouwen die ertoe overgaan. "Het lijkt alsof de sociale controle uit het dorp wordt ingeruild voor een nieuwe statusgevoeligheid in de stad. Er is een flinke drang om te doen zoals de buren het doen, te hebben wat de buren hebben". "Vrouwen in de nieuwe middenklasse beslissen zelf. Abortus is geen te bevechten vrijheid, maar een consumentenkeuze".
In Aziatische landen is abortus van buitenaf ingevoerd door o.a. westerse bevolkingsorganisaties. Dit heeft geresulteerd in het accepteren van abortus als anticonceptie, zoiets als de pil. Het is verbijsterend om te lezen dat het conservatieve Amerika nog maar enige decennia gelden abortus propageerde - zolang die maar in het buitenland plaats vond tenminste. "Er werd in blauwdrukken gedacht. De menselijke maat telde niet. Niet bij de Chinezen, niet bij westerse bevolkingsactivisten."
De Chinese vrouwen die ik ken, willen juist een meisje. Is dat het nieuwe statussymbool van de hoger opgeleide vrouwen?
In de Wall Street Journal wordt het boek ook besproken:
http://online.wsj.com/article/SB10001424052702303657404576361691165631366.html
zondag 22 mei 2011
Niet de staatsbedrijven, maar de prive-bedrijven zorgen voor het grootste deel van de winst in de Chinese industrie.
Hoeveel prive-bedrijven er zijn in China weet niemand precies, maar de bedrijven waar de staat geen meerderheidsbelang heeft, zorgen voor tweederde van de industriele productie volgens de laatste cijfers van het Chinese Nationale Bureau voor de Statistiek. En deze bedrijven staan voor 75 -80% van de winst, en voor 90% van de niet-financiele diensten (statistiek van Keywise Capital Management).
Deze bedrijven hebben kapitaal nodig en waar ze dat vandaan halen is omgeven door mysterie. Erg weinig kapitaal komt van de grote staatsbanken: slechts 4% van het totaal aan leningen door de vier grootste banken is aan het midden- en kleinbedrijf verstrekt. Inmiddels zijn enkele prive instellingen ontstaan die kleine leningen verschaffen. Maar dat zijn uitzonderingen. Het enorme gat dat blijft, wordt opgevuld door een onofficieel systeem dat, afhankelijk van de opstelling van de overheid op dat moment, soms illegaal is. Het voorbeeld dat in de China Daily wordt aangehaald gaat over de situatie in de stad Wenzhou in de provincie Zhejiang, en is de uitkomst van een onderzoek door de Chinese centrale bank: 89% van de bevolking in Wenzhou en 57% van de bedrijven hebben geld geleend buiten het banksysteem met een rente van 10% voor 30 dagen of 214% in een jaar.
Er zitten zeker limieten aan de privebedrijven die buiten de wet opereren: locale ambtenaren die hen aanpakken en een hardere lijn vanuit Beijing. Echter hoge ambtenaren zien zeker de betekenis van deze bedrijven voor de Chinese economie en proberen de bedrijfseigenaren over te halen het bedrijf legaal te maken door b.v. de verkoop van aandelen in een openbare bieding. Dit betekent dat het bedrijf belasting moet gaan betalen, wat het voor die tijd vrijwel zeker niet deed. Gelegaliseerde privebedrijven blijven winstgevender dan staatsbedrijven, maar lang niet zo goed als de niet-gelegaliseerde privebedrijven.
Een visie op de ontwikkeling van de economie in China is dat de staat meer gaat controleren en regels oplegt en dat daardoor de prive-initiatieven minder gaan worden, en dan zou het opmerkelijke succes van het min of meer ongecontroleerde 'kapitalisme' misschien wel eens kunnen afnemen.
Delen van het artikel 'Entrepreneurship in China' in The Economist van 12 maart 2011.
http://www.economist.com/node/18330120
Deze bedrijven hebben kapitaal nodig en waar ze dat vandaan halen is omgeven door mysterie. Erg weinig kapitaal komt van de grote staatsbanken: slechts 4% van het totaal aan leningen door de vier grootste banken is aan het midden- en kleinbedrijf verstrekt. Inmiddels zijn enkele prive instellingen ontstaan die kleine leningen verschaffen. Maar dat zijn uitzonderingen. Het enorme gat dat blijft, wordt opgevuld door een onofficieel systeem dat, afhankelijk van de opstelling van de overheid op dat moment, soms illegaal is. Het voorbeeld dat in de China Daily wordt aangehaald gaat over de situatie in de stad Wenzhou in de provincie Zhejiang, en is de uitkomst van een onderzoek door de Chinese centrale bank: 89% van de bevolking in Wenzhou en 57% van de bedrijven hebben geld geleend buiten het banksysteem met een rente van 10% voor 30 dagen of 214% in een jaar.
Er zitten zeker limieten aan de privebedrijven die buiten de wet opereren: locale ambtenaren die hen aanpakken en een hardere lijn vanuit Beijing. Echter hoge ambtenaren zien zeker de betekenis van deze bedrijven voor de Chinese economie en proberen de bedrijfseigenaren over te halen het bedrijf legaal te maken door b.v. de verkoop van aandelen in een openbare bieding. Dit betekent dat het bedrijf belasting moet gaan betalen, wat het voor die tijd vrijwel zeker niet deed. Gelegaliseerde privebedrijven blijven winstgevender dan staatsbedrijven, maar lang niet zo goed als de niet-gelegaliseerde privebedrijven.
Een visie op de ontwikkeling van de economie in China is dat de staat meer gaat controleren en regels oplegt en dat daardoor de prive-initiatieven minder gaan worden, en dan zou het opmerkelijke succes van het min of meer ongecontroleerde 'kapitalisme' misschien wel eens kunnen afnemen.
Delen van het artikel 'Entrepreneurship in China' in The Economist van 12 maart 2011.
http://www.economist.com/node/18330120
zaterdag 23 april 2011
De Chinese toerist doet Europa in 10 dagen.
In 'The New Yorker' van april staat een erg leuk artikel over een Chinees reisgezelschap tijdens een 10-daagse trip door Europa. Het Chinese toerisme naar het buitenland is pas vanaf 1978 langzaam op gang gekomen en sinds de eerste jaren van de 21 eeuw staat Europa op het lijstje van toegelaten bestemmingen.
De Chinese reisleider voorziet de deelnemers van advies over hoe om te gaan met Europeanen, waarschuwt voor gevaarlijke situaties en geeft zijn mening over Europese politiek. De Europese wereld is voor de Chinees net zo vreemd als de Chinese wereld voor de Europeaan.
Het complete artikel is te lezen via de link:
http://www.newyorker.com/reporting/2011/04/18/110418fa_fact_osnos?currentPage=1
De Chinese reisleider voorziet de deelnemers van advies over hoe om te gaan met Europeanen, waarschuwt voor gevaarlijke situaties en geeft zijn mening over Europese politiek. De Europese wereld is voor de Chinees net zo vreemd als de Chinese wereld voor de Europeaan.
Het complete artikel is te lezen via de link:
http://www.newyorker.com/reporting/2011/04/18/110418fa_fact_osnos?currentPage=1
Abonneren op:
Posts (Atom)